Wiola – księżniczka to zacna i śliczna,
Jej uroda jest wprost magiczna!
Swym blaskiem olśniewa rycerzy,
Kto nie chce – niech mi nie wierzy.
Jej włosy złocą się jak pola pszenicy,
Błekitna krew płynie w żyłach tej dziewicy.
Oczy Jej mienią się jak gwiazdy na niebie,
Wiolu, jak przyjemnie jest patrzeć na Ciebie!
Usta ma czerwieńsze od płatków róży,
Głos zaś jak świst wiatru po jesiennej burzy.
Jej skóra jak jedwab jest gładka,
Powoli kończy się ma krótka balladka.
Wspomnijmy jednak jeszcze, że ubogim pomaga,
Niejeden nędzarz o chleb ją co dzień błaga.
Serce ma dobre, dla plebsu litościwa,
Wobec mych wybryków, też zawsze cierpliwa.
Jest to niewiasta doprawdy wspaniała,
Wiolu, życzę Ci księcia twardego jak skała.
W dniu twych urodzin - wszystkiego najlepszego!
To był wiersz dla ksieżniczki z województwa pomorskiego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz